മരവും മഴ നനയുന്ന പുഴയും (കഥ)
ഇടവപ്പാതി കഴിഞ്ഞിട്ടും മഴയെത്തിയില്ലല്ലോ എന്ന കുണ്‍ഠിതമായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ. എങ്കിലും , പതിവ് സായാഹ്ന സവാരിക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ കുടയെടുക്കാതിരുന്നില്ല . 'ഇന്നെങ്കിലും മഴ കാണും ' മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏറെ മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോഴാണ് പിറകില്‍ നിന്നാരോ വിളിക്കുന്നെന്നു തോന്നിയത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കി അപ്പുവാണ്. അയാള്‍ വരാനായി വഴിയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന്‌ നിന്നു.
"ഇന്നെന്താ നേരത്തേ ഇറങ്ങ്യോ?"
"വെറുതെ ഇരുന്ന് മടുത്തപ്പോള്‍ നേരത്തേ ഇറങ്ങാമെന്ന് കരുതി ."
അപ്പുവുമായി സംസാരിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് മഴയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത് വ്യസനിക്കുകയായിരുന്നു. വഴിയോരത്തെ കരിഞ്ഞ പുല്ലുകള്‍ മഴക്കുവേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നെന്ന് തോന്നി.
"എന്താ അപ്പു ഇടവപ്പാതി എന്നതൊക്കെ പഴമൊഴിയാവുകയാണോ ?"
"ഇനിയും വൈകുംന്ന് തോന്നണില്ല്യാ."
"വൈകാതിരിക്കട്ടെ"
അയാള്‍ ഷോപ്പിങ്ങിനിറങ്ങിയതാണ്. ഞാന്‍ നടത്തം തുടര്‍ന്നു. വഴിയോരത്തെ കൂറ്റന്‍ സൗധങ്ങള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി, ഒരു തരം പരിഹാസച്ചിരി. വാഹനങ്ങളില്‍ നിന്നും, അല്പം അകലെയുള്ള ഫാക്ടറികളില്‍ നിന്നും ഉയരുന്ന പുക നിറഞ്ഞ, മരങ്ങളില്ലാത്ത ആ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വീര്‍പ്പുമുട്ടലാണ്‌ തോന്നിയത്. പുഴയോരത്തേക്ക് പോകാമെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു. ഈ നഗരത്തില്‍ എന്നില്‍ ഗൃഹാതുരത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഏക ഘടകം പുഴയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പുഴ എനിക്കു മിത്രമാണ് . നഗരത്തിന്റെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടുന്നത് പുഴയോരത്തെത്തുമ്പോഴാണ്. പുഴയിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ പച്ചപ്പുള്ള മരങ്ങള്‍ കാണുന്നത്. ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നത് ഈ ഇടവഴിയാണ് .
എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ട വീടെത്താ
അവിടെ നിന്നും നടന്നപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് സന്ധ്യയാകുന്നതായി തോന്നിയത്. തലയുയർത്തി മാനത്തേക്ക്
ഞാൻ പുഴയ്ക്കരികിലെത്തി. മഴ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു, തുള്ളിക്കൊരുകുടം കണക്കെ. മഴത്തുള്ളികൾ പുഴയെ ഉന്മാദം കൊ
മനം നിറയെ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. മഴ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ തിരികെ നടന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട വീടിന്റെ സമീപത്തെ
വരണ്ട മനസ്സുമായി ഞാൻ വീട്ടിലേ
-അനൂപ്‌ വർഗീസ്‌ പന്തിരായിതടത്തിൽ (Written in 2005)
No comments:
Post a Comment